بدن فوتبالیست ها با توجه به موقعیتی که دارند به چه شکلی است

بدن فوتبالیست ها با توجه به موقعیتی که دارند به چه شکلی است

دلایل زیادی وجود دارد که چرا فوتبال یک ورزش محبوب عملاً در سراسر کره زمین است، اما همه آنها را می توان در جهانی بودن آن خلاصه کرد: هر کسی می تواند آن را بازی کند. هیچ ویژگی خاصی لازم نیست، در واقع، این ورزشی است که به افراد غیر متعارف پاداش می دهد. در بین حرفه ای ها، خوب بازی کردن به تکنیک، توانایی درک بازی، تصمیم گیری سریع و هماهنگی خوب نیاز دارد. با این حال، این بدان معنا نیست که بدن نباید برای یک سری تلاش ها و خواسته های بسیار خاص آماده باشد.

آماده سازی خاص است، فقط در مورد عضله سازی و کاهش چربی نیست. یک بازیکن باید شتاب بگیرد، جهت را تغییر دهد، بپرد، برای توپ مسابقه دهد و اقدامات شدید را بارها و بارها بدون از دست دادن اثربخشی تکرار کند. به همین دلیل، تمرینات بدنی معمولاً باعث ایجاد قدرت، توان، استقامت و تحرک می شود، اما همیشه تعادل بین توده بدن و توانایی حرکت را حفظ می کند.

دروازه بان ها قد بلندتر و سنگین تر هستند. هافبک ها معمولا بدن سبک تری دارند. و برخی از موقعیت های دفاعی و تهاجمی استحکام بیشتری نشان می دهند

بنابراین، ما می‌توانیم یک نمایه اولیه بازیکن حرفه‌ای را ترسیم کنیم که دارای ماهیچه‌های نسبتاً توسعه‌یافته و نسبت چربی متوسط یا کم است، حالتی از فرم که به تولید نیرو برای تسهیل حرکات مشخصه این ورزش کمک می‌کند، اما هیچ ایده‌آل برای همه فوتبالیست‌ها قابل اجرا نیست. عوامل متعددی وجود دارد که این پروفایل ها را تعیین می کند، مانند سن، جنس، ساختار فردی، عملکردهای انجام شده در تیم و حتی امتیاز در فصل.

ادبیات علمی الگوهایی را از نظر بدن در توزیع بازیکنان در زمین پیدا کرده است. هنگامی که گروه های بزرگ مقایسه می شوند، تفاوت های آنتروپومتریک بین دروازه بان ها، مدافعان، هافبک ها و مهاجمان ظاهر می شود. دروازه بان ها قد بلندتر و سنگین تر هستند. هافبک ها معمولا بدن سبک تری دارند. و برخی از موقعیت های دفاعی و تهاجمی استحکام بیشتری نشان می دهند. اینها روندهای آماری هستند، نه الزامات اجباری. در هر موقعیت، تنوع قابل توجهی از بدن ها وجود دارد، اما این چیزی است که داده ها نشان می دهد.

چندین توضیح برای این تفاوت ها وجود دارد. برخی از ویژگی‌های بدنی مزایایی را برای برخی اقدامات فراهم می‌کنند: قد می‌تواند به دروازه‌بان کمک کند تا فضای بیشتری را پوشش دهد یا به مدافع برای مسابقه با توپ‌های هوایی کمک کند، در حالی که وزن کمتر بدن می‌تواند حرکات مکرر هافبک را تسهیل کند. در عین حال، سال ها تمرین و رقابت می تواند بدن را با خواسته های هر موقعیت منطبق کند. مطالعات موجود همیشه به ما این امکان را نمی دهد که تشخیص دهیم کدام قسمت از بدن مقدم بر انتخاب موقعیت است و کدام قسمت در نتیجه بازی در آن ایجاد می شود، اما اندازه گیری های آنتروپومتریک و ترکیب بدن می تواند به راهنمایی تمرین، تغذیه و نظارت بر ورزشکار کمک کند، اگرچه آنها به ما اجازه نمی دهند به تنهایی تصمیم بگیریم که چه کسی توانایی بازی در هر موقعیت را دارد. دانش پروفایل های مکرر را توصیف می کند و مراجع مفیدی را ارائه می دهد. قالبی ایجاد نمی کند که همه فوتبالیست ها باید از آن بیرون بیایند.

دروازه بان ها: چرا آنها قد بلندترین و سنگین ترین هستند؟

در فوتبال امروزی، واضح است که دروازه بان ها قد بلندترین و سنگین وزن ترین بازیکنان تیم ها هستند. منسجم ترین الگو در تمام موقعیت ها است. مواردی مانند سوپرلیگ ترکیه وجود دارد که در آن میانگین قد بین 6.2 تا 8.7 سانتی متر اختلاف نسبت به بقیه بازیکنان بیشتر است. یا موارد شدید، مانند بازیکنان حرفه ای زیر 17 سال مکزیک، که در آن دروازه بان ها به طور متوسط ​​187.1 سانتی متر و هافبک های هجومی 171.4 سانتی متر اندازه گرفتند.

 

پیش از این، دلایل واضح است. دروازه بان باید یک دروازه بزرگ را بپوشاند، به توپ های بلند برسد و دامنه عمل خود را تا حد امکان گسترش دهد. قد بیشتر و طول بال‌های بیشتر می‌تواند به او کمک کند تا با دست‌هایش جلوتر برود، بر فضای هوایی مسلط شود و در موقعیت‌های تماس برای توپ رقابت کند. اما وزن برتر دروازه بان ها تنها با قد آنها توضیح داده نمی شود. برخی از مطالعات همچنین توده عضلانی بیشتری را در آنها پیدا می کنند که با نیاز به انجام اقدامات کوتاه و انفجاری مانند پرش، شیرجه، شتاب های کوتاه یا بلند شدن از زمین سازگار است.

همچنین تقاضای کمتر برای حرکت، نادیده انگاشتن ترکیب بدن، قدرت نسبی و توانایی حرکت دادن وزن خود را توجیه نمی کند که بر اقدامات تعیین کننده دروازه بان ها تأثیر بگذارد.

در عین حال، مطالعات متعدد نشان می‌دهد که دروازه‌بان‌ها تمایل به ثبت نسبت نسبتاً بالاتری از چربی بدن دارند. مطالعه‌ای که با فوتبالیست‌های حرفه‌ای در سطح سوم اسپانیا انجام شد، نشان داد که آنها دارای بالاترین وزن، چین‌خوردگی‌های پوستی شکم و فوق نخاعی و درصد چربی تخمینی در تیم بودند. میانگین چربی بدن آنها 9.4٪ بود، در مقایسه با 8٪ برای مدافعان، 7.4٪ برای هافبک ها و ۷.۲٪ برای مهاجمان. این مقادیر نشان‌دهنده‌ی تفاوت در نیمرخ بدنی بازیکنانی است که مسافت‌های طولانی را در طول مسابقات طی می‌کنند.

این تفاوت‌ها همچنین در سطح جوانان نیز دیده می‌شود. در مطالعه‌ای با ۶۱۸ بازیکن یونانی بین ۱۲ تا ۳۷ سال، دروازه‌بانان به طور سیستماتیک بلندترین و سنگین‌ترین و کسانی بودند که بالاترین درصد چربی تخمینی را در گروه‌های سنی مختلف داشتند. اما نویسندگان دریافتند که نیمرخ‌های مرتبط با هر پست، به ویژه بین ۱۴ تا ۱۶ سال، شروع به واگرا شدن می‌کنند. این ممکن است نشان دهد که انتخاب دروازه‌بانان از سنین پایین به نفع بازیکنان بزرگتر است.

هیچ یک از این‌ها به این معنی نیست که قد بلند بودن برای تبدیل شدن به یک دروازه‌بان خوب کافی است یا اینکه همه دروازه‌بانان باید به یک مدل پاسخ دهند. موقعیت‌یابی، سرعت واکنش، هماهنگی، بازی‌خوانی، تکنیک و تصمیم‌گیری هنوز تعیین‌کننده هستند. همچنین تقاضای کمتر برای حرکت، نادیده گرفتن ترکیب بدن، قدرت نسبی و توانایی حرکت وزن خود را که بر اقدامات تعیین‌کننده تأثیر می‌گذارد، توجیه نمی‌کند.

از سوی دیگر، تفاوت‌های بدن فقط به پست بستگی ندارند. مطالعه‌ای با حضور ۶۱۵ بازیکن از ۳۱ تیم اسپانیایی که میریا پورتا از بخش پزشکی باشگاه فوتبال بارسلونا در آن شرکت داشت، نشان داد که فوتبالیست‌های رده‌های بالاتر، توده چربی کمتر و توده عضلانی و استخوانی بیشتری دارند، و همچنین دارای تیپ بدنی مزومورفیک (بدنی با ساختار بدنی ورزشکاری، با ساختار عضلانی و استخوانی نسبتاً توسعه‌یافته و چربی بدنی کم) هستند. جالب اینجاست که تفاوت بین پست‌ها در لیگ دسته دوم کمتر و در رده‌های پایین‌تر بیشتر مشهود است، که نشان می‌دهد سطح رقابتی نیز بر تصویر بدنی یک تیم تأثیر می‌گذارد.

دفاع: مدافعان میانی و مدافعان کناری

مدافعان میانی

در مرکز دفاع، مدافعان میانی اغلب جزو قدبلندترین و سنگین‌ترین بازیکنان هستند. نیمرخ آنها به دروازه‌بانان نزدیک‌تر است تا مدافعان کناری یا هافبک‌ها، اگرچه معمولاً به ابعاد دروازه‌بانان نمی‌رسد. این هیکل می‌تواند در پستی که نیاز به محافظت از فضاهای نزدیک به دروازه، مقاومت در برابر برخورد، رقابت با مهاجمان برای تصاحب توپ و شرکت مداوم در عملیات هوایی دارد، مفید باشد.

در یک مطالعه آرژانتینی که با ۷۵۲ فوتبالیست نخبه آرژانتینی انجام شد، مدافعان میانی به طور متوسط ​​۱۸۲.۸ سانتی‌متر قد و ۸۰.۸ کیلوگرم وزن داشتند. مدافعان کناری ۱۷۵.۴ سانتی‌متر و ۷۳.۵ کیلوگرم قد داشتند. بنابراین، مدافعان میانی ۷.۲ سانتی‌متر بلندتر و ۷.۳ کیلوگرم سنگین‌تر بودند.

قد بلند یک مزیت شهودی ویژه در ضربات سر ارائه می‌دهد. یک مدافع میانی قدبلند می‌تواند راحت‌تر به توپ‌های بلند برسد، هم برای دفع سانترها و ضربات ایستگاهی و هم برای کرنرهای تهاجمی و ضربات آزاد جانبی. توده بدنی بالاتر همچنین می‌تواند به او کمک کند تا در طول تماس‌ها موقعیت خود را حفظ کند. با این حال، هیچ یک از این ویژگی‌ها به تنهایی اثربخشی دفاعی را تضمین نمی‌کند: پیش‌بینی، موقعیت‌یابی، سرعت واکنش و خواندن مسیر توپ نمی‌تواند تفاوت‌های قابل توجه در اندازه را جبران کند.

مدافعان کناری
در جناحین، مدافعان کناری مشخصات متفاوتی نسبت به مدافعان میانی دارند، اگرچه بسیاری از متون علمی با گروه‌بندی همه آنها در دسته کلی “مدافعان” این تفاوت را پنهان کرده‌اند. این یک ساده‌سازی مشکل‌ساز است، زیرا وظایف هر دو پست یکسان نیست. در حالی که مدافع میانی عمدتاً در فضاهای داخلی عمل می‌کند و اغلب در دوئل‌های فیزیکی و هوایی شرکت می‌کند، مدافع کناری باید بارها و بارها از کناره‌ها بدود، به حمله بپیوندد و به سرعت برگردد تا موقعیت خود را بازیابد.

در پروژه FUTREF که با ۷۵۲ فوتبالیست نخبه آرژانتینی انجام شد، مدافعان میانی به طور متوسط ​​۱۸۲.۸ سانتی‌متر قد و ۸۰.۸ کیلوگرم وزن داشتند. مدافعان کناری ۱۷۵.۴ سانتی‌متر و ۷۳.۵ کیلوگرم وزن داشتند. بنابراین، مدافعان میانی ۷.۲ سانتی‌متر بلندتر و ۷.۳ کیلوگرم سنگین‌تر بودند، تفاوت‌هایی که از نظر آماری معنی‌دار بودند.

انتخاب بازیکنان قدبلند برای مرکز دفاع قبل از رسیدن به تیم اصلی شروع می‌شود.

جثه بزرگتر آنها همچنین به معنای بافت بدنی بیشتر به صورت مطلق بود. مدافعان میانی آرژانتینی حدود ۴۰.۵ کیلوگرم توده عضلانی داشتند، در مقایسه با ۳۷.۵ کیلوگرم برای مدافعان کناری، و ۱۷.۵ کیلوگرم توده چربی داشتند، در مقایسه با ۱۴.۹ کیلوگرم. با این حال، نسبت عضله بسیار مشابه بود: عضله ۴۹.۹٪ از توده بدن مدافعان میانی و ۵۰.۹٪ از توده بدن مدافعان کناری را تشکیل می‌داد. این نشان می‌دهد که مدافع میانی لزوماً از نظر نسبی عضلانی‌تر نبوده، بلکه بازیکنی با ابعاد کلی بزرگتر بوده است.

الگو مشابهی در رده‌های سنی جوانان نیز دیده می‌شود. در میان فوتبالیست‌های زیر ۱۷ سال مکزیکی، مدافعان میانی به طور متوسط ​​۱۸۱.۴ سانتی‌متر قد داشتند که شش سانتی‌متر بلندتر از مدافعان کناری بود، اگرچه آنها ۵.۷ سانتی‌متر پایین‌تر از دروازه‌بانان باقی ماندند. در سطح زیر 20 سال، قد آنها 182.5 سانتی‌متر اندازه‌گیری شد، در حالی که این رقم برای مدافعان کناری 174.2 و برای دروازه‌بانان 187.6 سانتی‌متر بود. این تفاوت‌ها نشان می‌دهد که انتخاب بازیکنان قدبلند برای مرکز دفاع از قبل شروع می‌شود.

رسیدن به تیم اصلی.

با این حال، هیچ اجباری برای بازی به عنوان مدافع میانی وجود ندارد. یک دفاع پیشرفته ممکن است اهمیت بیشتری برای سرعت در زمین خالی قائل باشد، در حالی که یک دفاع پایین ممکن است تأکید ویژه‌ای بر قدرت در محوطه جریمه و تسلط هوایی داشته باشد. سبک تیم، نیمرخ هم‌تیمی و وظایف محوله، الزامات این پست را تغییر می‌دهد. علم به ما اجازه می‌دهد تا تمایل به مدافعان میانی قدبلند و تنومند را شناسایی کنیم، اما ثابت نمی‌کند که بلندترین مدافع لزوماً بهترین است.

هافبک‌ها: سبک‌ترین بازیکنان
هافبک‌های مرکزی و دفاعی
برای حرکت توپ و رساندن آن به مهاجمان، هافبک‌ها معمولاً سبک‌ترین بازیکنان و در بسیاری از موارد، کوتاه‌ترین آنها نیز هستند. این نیمرخ با موقعیتی سازگار است که نیاز به مشارکت مداوم در بازی دارد و خطوط پاس و حرکت بین مناطق دفاعی و تهاجمی را ارائه می‌دهد. یک بدن نسبتاً سبک می‌تواند تحرک، تغییر جهت و تکرار تلاش‌ها را تسهیل کند، اگرچه هیچ رابطه خودکاری بین وزن کمتر و استقامت بیشتر وجود ندارد.

در میان بازیکنان لیگ دسته سوم اسپانیا، هافبک‌ها به طور متوسط ​​۶.۷۳ سانتی‌متر کوتاه‌تر و ۸.۳۹ کیلوگرم وزن کمتری نسبت به دروازه‌بانان داشتند.

برچسب “هافبک” همچنین شامل عملکردهای بسیار متفاوتی است. یک هافبک دفاعی که از مدافعان میانی محافظت می‌کند، نیازهای یکسانی با یک هافبک داخلی، یک بازیکن کناری یا یک هافبک تهاجمی ندارد. مطالعاتی که این عملکردها را از هم جدا می‌کنند، تفاوت‌های بدنی مرتبطی را نشان می‌دهند. در پروژه FUTREF، هافبک‌های دفاعی آرژانتینی به طور متوسط ​​۱۷۷.۷ سانتی‌متر قد و ۷۵.۷ کیلوگرم وزن داشتند؛ هافبک‌های کناری، ۱۷۶.۵ سانتی‌متر قد و ۷۴.۳ کیلوگرم؛ و هافبک‌های تهاجمی، ۱۷۳.۲ سانتی‌متر قد و ۷۱.۶ کیلوگرم. به عنوان مرجع، دروازه‌بانان به ۱۸۵.۴ سانتی‌متر قد و ۸۳.۷ کیلوگرم؛ مدافعان میانی، ۱۸۲.۸ سانتی‌متر قد و ۸۰.۸ کیلوگرم؛ مدافعان کناری، ۱۷۵.۴ سانتی‌متر قد و ۷۳.۵ کیلوگرم؛ و مهاجمان، ۱۷۸.۷ سانتی‌متر و ۷۸.۴ کیلوگرم. بنابراین، هافبک‌های تهاجمی کوتاه‌ترین و سبک‌ترین بازیکنان در کل نمونه بودند، در حالی که هافبک‌های دفاعی به مشخصات سایر بازیکنان خارج از زمین نزدیک‌تر بودند.

این روند در فوتبال اسپانیا نیز ظاهر شد. در میان بازیکنان لیگ دسته سوم، هافبک‌ها به طور متوسط ​​۶.۷۳ سانتی‌متر کوتاه‌تر و ۸.۳۹ کیلوگرم وزن کمتری نسبت به دروازه‌بان‌ها داشتند. از سوی دیگر، مهاجمان با ۶.۳۷ سانتی‌متر قد و ۱۰.۶۵ کیلوگرم از آنها پیشی گرفتند و همچنین حدود ۳.۷۹ کیلوگرم توده عضلانی بیشتری داشتند.

هافبک‌های تهاجمی
در این نمونه آرژانتینی، هافبک‌های تهاجمی کوتاه‌ترین و سبک‌ترین بازیکنان در تمام پست‌های مورد بررسی بودند. آنها همچنین کمترین میزان مطلق توده عضلانی را با ۳۵.۸ کیلوگرم داشتند، اگرچه عضله ۵۰٪ از وزن بدن آنها را تشکیل می‌داد، نسبتی که عملاً با سایر پست‌ها یکسان است. این بدان معناست که توده عضلانی کمتر آنها لزوماً به دلیل آمادگی بدنی ضعیف‌تر نبود، بلکه به دلیل داشتن بدن کوچکتر بود.

مطالعات دیگر نیز همین الگو را بدون تقسیم‌بندی خط میانی نشان می‌دهند. در سوپرلیگ ترکیه، هافبک‌ها به طور متوسط ​​۱۷۶.۱ سانتی‌متر قد و ۷۳.۹ کیلوگرم وزن داشتند، در حالی که دروازه‌بان‌ها به ۱۸۴.۸ سانتی‌متر قد و ۸۲ کیلوگرم، مدافعان به ۱۷۸.۶ و ۷۵.۶ کیلوگرم و مهاجمان به ۱۷۷.۹ و ۷۶.۶ کیلوگرم رسیدند. بنابراین، آنها کوتاه‌ترین و سبک‌ترین بازیکنان در نمونه بودند. در یک تیم حرفه‌ای اسپانیایی، آنها همچنین کمترین میانگین وزن را با ۷۲ کیلوگرم داشتند، در حالی که مدافعان ۷۴.۹ کیلوگرم و مهاجمان ۷۵.۹ کیلوگرم وزن داشتند.

مشخص‌ترین روند در هافبک‌های تهاجمی این است که آنها تمایل به داشتن جثه و توده بدنی کمتری دارند.

این تفاوت در بین بازیکنان حرفه‌ای شیلیایی که در مطالعه دیگری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند، حتی بیشتر هم شد. هافبک‌های آنها که در این مطالعه، میانگین قد ۱۷۰.۸ سانتی‌متر و وزن ۷۰.۵ کیلوگرم داشتند. قد مدافعان ۱۷۷.۹ سانتی‌متر و وزن آنها ۷۷.۹ کیلوگرم بود، در حالی که قد مهاجمان ۱۷۸.۳ سانتی‌متر و وزن آنها ۷۶.۵ کیلوگرم بود. هافبک‌ها همچنین به طور مطلق، با ۳۴.۱ کیلوگرم، توده عضلانی کمتری داشتند، در حالی که این رقم برای مدافعان ۳۹ و برای مهاجمان ۳۷.۶ کیلوگرم بود.

با این حال، این مشخصات نباید با این ایده که هافبک ایده‌آل باید کوچک یا لاغر باشد، اشتباه گرفته شود. الزامات بسته به نقش، سیستم بازی و سبک تیم تغییر می‌کند. برخی از بازیکنان باید در برابر برخورد مقاومت کنند و از فضاها محافظت کنند، در حالی که برخی دیگر بیشتر به چابکی و توانایی عملکرد در مناطق کوچک وابسته هستند. همه مطالعات نیز کمترین درصد چربی را در آنها پیدا نمی‌کنند. محکم‌ترین روند این است که آنها تمایل به داشتن اندازه و توده بدنی کمتری دارند، اما این ویژگی‌ها تنها بخشی از پستی هستند که در آن جهت‌گیری، تکنیک و درک بازی به طور خاص تعیین‌کننده هستند.

مهاجم‌ها: آیا یک نوع بدن واحد وجود دارد؟ وقتی صحبت از گلزنی می‌شود، بازیکنانی که در خط حمله بازی می‌کنند، احتمالاً سخت‌ترین گروه را برای خلاصه کردن به یک گروه واحد تشکیل می‌دهند. در این دسته می‌توان به وینگرها، مهاجمان دوم و مهاجمان مرکزی اشاره کرد، بازیکنانی که عملکرد و نیازهای فیزیکی آنها بسیار متفاوت است. مهاجمی که پایه‌های خود را بنا می‌کند

بازی بدون توپ و دریبل زدن لزوماً به همان بدن یک بازیکن متخصص در محافظت از توپ، دفع توپ‌های ارسالی یا مهار مدافعان میانی نیاز ندارد. با این حال، اکثر مطالعات آنتروپومتریک آنها را در یک دسته واحد قرار می‌دهند.

به عنوان یک روند کلی، مهاجمان معمولاً قد و وزن متوسطی دارند: آنها از بسیاری از هافبک‌ها بلندتر و سنگین‌تر هستند، اما معمولاً به ابعاد دروازه‌بانان و مدافعان میانی نمی‌رسند. در پروژه FUTREF، مهاجمان آرژانتینی به طور متوسط ​​۱۷۸.۷ سانتی‌متر قد و ۷۸.۴ کیلوگرم وزن داشتند. دروازه‌بانان به ۱۸۵.۴ سانتی‌متر قد و ۸۳.۷ کیلوگرم رسیدند؛ مدافعان میانی، ۱۸۲.۸ سانتی‌متر قد و ۸۰.۸ کیلوگرم؛ و هافبک‌های تهاجمی، ۱۷۳.۲ سانتی‌متر قد و ۷۱.۶ کیلوگرم.

عضلات مهاجمان ۵۰.۴٪ از وزن بدن آنها را تشکیل می‌داد، نسبتی کمی بیشتر از دروازه‌بانان و مدافعان میانی.

با این حال، میانگین می‌تواند نیمرخ‌های متضاد را پنهان کند. نویسندگان مطالعه آرژانتینی، تنوع قابل توجهی در قد مهاجمان مشاهده کردند و آن را به دو نوع رایج در فوتبال این کشور ربط دادند: مهاجم قد بلند، متخصص در بازی هوایی، و دریبل زن کوتاه قدتر و ماهرتر. انحراف معیار قد آنها شش سانتی‌متر بود، پراکندگی بیشتری نسبت به آنچه بین دروازه‌بانان، مدافعان میانی یا مدافعان کناری یافت می‌شود. این نشان می‌دهد که چرا صحبت از یک بدن نمونه برای کل خط حمله به ویژه خطرناک است.

مهاجمان همچنین تمایل دارند عضلاتی داشته باشند که برای شتاب‌گیری، شوت زدن، پرش و مقاومت در برابر برخورد با مدافعان توسعه یافته‌اند. در نمونه آرژانتینی، آنها حدود 39.5 کیلوگرم توده عضلانی داشتند، کمتر از دروازه‌بانان و مدافعان میانی، اما بالاتر از مدافعان کناری و دسته‌های مختلف هافبک‌ها. عضله 50.4٪ از وزن بدن آنها را تشکیل می‌داد، نسبتی کمی بیشتر از دروازه‌بانان و مدافعان میانی. در میان 755 بازیکن جوان مکزیکی، مهاجمان دقیقاً بازیکنانی با بالاترین درصد توده عضلانی بودند.

قد و قدرت بدنی مهاجمان می‌تواند به نفع اختلاف با مدافعان میانی و ضربات تمام‌کننده هوایی باشد. یک بدن سبک‌تر می‌تواند شتاب، تغییر جهت و غلبه بر مدافعان را تسهیل کند.

مطالعات دیگر تأیید می‌کنند که قد آنها اغلب از هافبک‌ها بیشتر است. در سوپرلیگ ترکیه، مهاجمان به طور متوسط ​​۱۷۷.۹ سانتی‌متر قد و ۷۶.۶ کیلوگرم وزن داشتند، در حالی که هافبک‌ها ۱۷۶.۱ سانتی‌متر قد و ۷۳.۹ کیلوگرم وزن داشتند. در میان بازیکنان حرفه‌ای شیلی، این تفاوت بیشتر بود: مهاجمان به ۱۷۸.۳ سانتی‌متر قد و ۷۶.۵ کیلوگرم رسیدند، در حالی که هافبک‌ها ۱۷۰.۸ سانتی‌متر قد و ۷۰.۵ کیلوگرم وزن داشتند. علاوه بر این، در این نمونه، مهاجمان دارای تیپ بدنی مزواکتومورفیک بودند که تا حدودی خطی‌تر از نیمرخ مزومورفیک متعادل مشاهده شده در دروازه‌بانان، مدافعان و هافبک‌ها است.

 

بنابراین، هیچ بدن واحدی برای مهاجم وجود ندارد زیرا هیچ روش واحدی برای بازی در حمله وجود ندارد. قد و استحکام می‌تواند به نفع جدال با مدافعان میانی و تمام‌کنندگی هوایی باشد؛ بدن سبک‌تر می‌تواند شتاب، تغییر جهت و غلبه بر مدافعان را تسهیل کند. ویژگی‌های لازم به منطقه اشغال شده، سبک تهاجمی و کیفیت هم‌تیمی‌ها بستگی دارد. داده‌ها عموماً مهاجمان را در بین قوی‌ترین و عضلانی‌ترین بازیکنان خارج از زمین قرار می‌دهند، اما میانگین‌های آنها بیوتیپ‌های مختلفی را گرد هم می‌آورند که باید جداگانه مورد مطالعه قرار گیرند.

عکس‌برداری از بدن یک تیم فوتبال

با استفاده از ادبیات علمی موجود، می‌توان عکس‌برداری از بدن یک تیم را ترسیم کرد. اگرچه فوتبال متغیرها و ناهماهنگی‌های متعددی را می‌پذیرد و بخش خوبی از جذابیت آن در همین است، اگر به مقادیر میانگین مطالعات پایبند باشیم، دروازه‌بان بلندترین و سنگین‌ترین بازیکن خواهد بود. مدافعان میانی، قدبلند، تنومند و با توده عضلانی زیاد؛ مدافعان کناری، کوتاه‌تر و سبک‌تر از مدافعان میانی، با بدنی آماده برای تکرار حرکات با شدت بالا؛ هافبک‌ها، به ویژه هافبک‌های تهاجمی، بازیکنانی با قد و وزن کوچکتر خواهند بود، اگرچه با تفاوت‌های مهمی بسته به عملکردشان؛ و مهاجمان از نظر ظاهری، عموماً عضلانی‌تر و تنومندتر از هافبک‌ها هستند، اما بسته به اینکه مهاجم قدبلند متخصص در بازی هوایی باشد یا مهاجمی ریزنقش‌تر، سریع‌تر و ماهرتر، بسیار متغیر است.

با وجود همه چیز، باید توجه داشت که فوتبال از افراد خلاق قدردانی می‌کند و شکستن قالب معمولاً پاداش می‌گیرد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تاکتیک های فوتبال و کسب بینش از مربیان در بالاترین سطح، سایت های فوراستادی 4STUDY.IR ، ساکر آکادمی، وبلاگ باشگاه و مدرسه فوتبال درفک البرز را  مطالعه کنید.

باشگاه و مدرسه فوتبال درفک البرز، به عنوان بهترین مدرسه فوتبال کرج تلاش دارد تا همگام با تمرینات بهترین آکادمی های فوتبال دنیا جلو رفته و استعدادهای بهتررا به فوتبال ملی و باشگاهی ایران معرفی کند. شما نیز می توانید عضو باشگاه درفک البرز شده و در مسیر حرفه ای شدن قدم بردارید.

پاسخ دهید