آرایش 4-1-4-1 در فوتبال (تاکتیک های فوتبال)
آرایش 4-1-4-1 در فوتبال (تاکتیک های فوتبال)
آرایش 4-1-4-1 چیست؟
ترکیب 4-1-4-1 دارای یک خط دفاعی از چهار مدافع است – دو مدافع میانی و دو مدافع کناری. یک هافبک دفاعی تکی درست جلوتر عمل می کند، با واحد دوم چهار نفره در خط هافبک، که شامل دو هافبک مرکزی و دو هافبک پهن است. سپس یک مهاجم مرکزی تنها به عنوان بالاترین بازیکن (عکس زیر) ترکیب را تکمیل می کند.
ریشه های تشکیل آرایش 4-1-4-1 چیست؟
آرایش 4-1-4-1 خیلی بی شباهت به 4-3-3 نیست، زیرا هر دو با یک خط دفاعی چهار و یک هافبک دفاعی کار می کنند – که گاهی اوقات به عنوان تک محور یا شماره شش از آن یاد می شود. با این حال، با 4-3-3، دو وینگر وجود دارند که بسیار بالاتر حمله می کنند و اغلب خود را در راستای تک مهاجم وسط قرار می دهند. سپس فاصله بین مدافع کناری و وینگر افزایش می یابد و فضای بیشتری برای حرکات گسترده از خط میانی ایجاد می شود. در مقابل، 4-1-4-1 هافبک های پهن را بسیار عمیق تر می کند، که اغلب به بقیه بخش هافبک و مدافعان نزدیک تر متصل می شوند.
4-1-4-1 عمدتاً در ظرفیت دفاعی مشابه شکل 4-5-1 استفاده می شود. تفاوت اصلی با اولی، ماهیت تکان دهنده واحد هافبک مرکزی است، برخلاف خط هافبک صاف در 4-5-1. هنگام دفاع در 4-1-4-1، هافبک دفاعی از فضاهای بین خطوط محافظت می کند و به ندرت برای پیوستن به واحد هافبک چهار نفره بالا می رود.
به طور طبیعی، 4-1-4-1 اغلب به یک جزء دفاعی 4-3-3 تبدیل می شود. اولین استفاده واقعی از 4-3-3 اغلب زمانی در نظر گرفته می شود که برندگان جام جهانی 1958 برزیل سیستم 4-2-4 خود را هنگام حمله به شکل 4-3-3 تبدیل کردند. هنگامی که مربیان شروع به استفاده از 4-3-3 به عنوان یک شکل هجومی ترجیحی کردند، هنگام دفاع، وینگرها را رها کردند و سپس ساختار 4-1-4-1 (زیر) را تشکیل دادند.
در 4-1-4-1 بازیکنان چه وظایفی در اختیار دارند؟
از آنجایی که 4-1-4-1 یک شکل دفاعی است، تیم هایی که از آن استفاده می کنند معمولاً هنگام حمله برای مدت طولانی به 4-3-3 تبدیل می شوند. در 4-1-4-1 و همچنین به ثمر رساندن و ایجاد گل، یکی دیگر از نیازهای مهاجم مرکزی، حفظ مالکیت است. این به هافبکهای پهن اجازه میدهد تا به سمت بالا فشار بیاورند، یا به هافبکهای میانی اجازه میدهد تا به جلو فرار کنند و 4-3-3 را تشکیل دهند. یک مهاجم مرکزی در حال به عقب حرکت کردن، مانند یک نه کاذب، می تواند به خوبی در شکل 4-1-4-1 اولیه استفاده شود.
هافبکهای میانی میتوانند هنگام حمله حرکات نفوذی انجام دهند، اغلب در داخل هافبکهای پهن میدوند. آنها همچنین ممکن است باریک شوند تا بیشتر به یک عدد 10 در زیر یا در اطراف مهاجم مرکزی (عکس زیر) تبدیل شوند. از طرف دیگر، یکی از هافبکهای میانی میتواند به سمت توپ بیفتد تا از تمرینهای عمیقتر حمایت کند و در صورت لزوم، یک چرخش دوگانه کوتاه ایجاد کند. در نهایت سه بازیکن میانی وسط مسئول تحریک ضد حملات از طریق پاس های رو به جلو هستند. یا برای حفظ مالکیت، و سپس اجازه دادن به 4-1-4-1 برای تبدیل شدن به یک شکل جدید.
هافبک های پهن اغلب در هنگام ضدحملات خروجی اصلی هستند و در پشت سر به جلو حرکت می کنند. با این حال، از آنجایی که آنها معمولاً عمق بیشتری نسبت به وینگرها در سه گانه خط جلو دارند، باید با دریبل و حمل توپ، توپ را بیشتر به جلو ببرند. آنها همچنین برای مهاجم مرکزی، هافبک عریض مقابل و هر دونده هافبک مرکزی سانترها ارائه می کنند. اما با توجه به عمق یونیت هافبک مرکزی، فضایی برای حرکت آنها در داخل، هم با توپ و هم بدون توپ وجود دارد.
مدافعان کناری پشتیبانی اولیه و ثانویه را در نواحی پهن ارائه میکنند، بهویژه در شرایطی که هافبک پهن به اندازه یک وینگر سنتی شروع نمیکند. این ترکیبات عبوری بیشتری را در مقایسه با سایر سازه ها، با حرکات اقتباس شده بر اساس حرکات جلو و اندکی در داخل، می دهد.
دو مدافع میانی، پاسهای رو به جلو را به واحد میانی، یا پاسهای مستقیم بیشتری را به مناطق پهن ارائه میکنند تا هافبکهای پهن دریافت کنند یا به سمت آن بدود. آنها همچنین میتوانند از طریق کانالهای داخلی وارد خط میانی شوند، به خصوص اگر تکپیوت عمیقتر شده باشد، یا هافبکهای مرکزی فضا را خالی کرده باشند.
مسئولیت های خارج از مالکیت 4-1-4-1 چیست؟
فوروارد وسط به مدافعان میانی حریف فشار می آورد و سعی می کند توپ را به یک سمت، معمولاً به سمت بیرون و به سمت خط لمسی فشار دهد تا بازی را قفل کند. از طرف دیگر، فوروارد مرکزی میتواند عمیقتر دسترسی داشته باشد و به محور مخالفان دسترسی داشته باشد. سپس این می تواند به هافبک های مرکزی پشت سر اجازه دهد تا بیشتر از یک صفحه دفاعی منطقه ای استفاده کنند و دسترسی بهتری را از طریق مرکز زمین مسدود کنند.
سه هافبک مرکزی تیم می توانند از علامت گذاری بازیکن محور استفاده کنند، یا پوشش ناحیه ای را روی نواحی مرکزی اعمال کنند. ممکن است از دو هافبک میانی خواسته شود که به بیرون بپرند و از پرس مهاجم مرکزی حمایت کنند و دوباره به قفل کردن توپ در یک جهت کمک کنند. مسئولیت انحصاری تک محور – بین دو واحد چهارتایی – غربالگری، پوشش، دوئل، رهگیری و محافظت از آن فضای جلوتر از دفاع مرکزی است.
برای حمایت از دو هافبک مرکزی درون یک موقعیت دفاعی باریک قرار می گیرند. آنها همچنین جلوتر از هم تیمی خود در دفاع کناری حمایت می کنند و اغلب دویدن های رو به جلو از دفاع کناری حریف را دنبال می کنند. معمولاً، آنها با استفاده از خط لمسی به عنوان یک مدافع اضافی، توپ را به بیرون فشار می دهند. در حالت ایدهآل، آنها باید به سانترهای دفاع کناری و کات بک کمک کنند، زمانی که بازی در یک طرف زمین قفل شد.
مدافعان میانی به دلیل وجود تک پیوت دارای پوشش و محافظی در جلو هستند، بنابراین می توانند تمرکز بیشتری روی فضاهای پشت داشته باشند. با این حال، آنها ممکن است مجبور شوند به صورت جداگانه به جلو بپرند تا با توپ ها به پای مهاجم مرکزی حریف برخورد کنند – به ویژه برای جلوگیری از چرخش آنها. در یک بلوک محفوظ تر، چهار نفر عقب فشردگی خود را حفظ می کنند – در حالی که تیم توپ را به یک طرف قفل می کند – آماده به عقب انداختن یا فشار دادن نسبت به حرکت توپ و دونده های مقابل هستند.
- مدرسه فوتبال در کرج
- بهترین مدرسه فوتبال در گوهردشت کرج
- بهترین مدرسه فوتبال در عظیمیه کرج
- بهترین مدرسه فوتبال در باغستان کرج
نمونه هایی از تیم هایی که از 4-1-4-1 استفاده می کنند:
1. منچسترسیتی پپ گواردیولا
اگرچه پپ گواردیولا روی 4-3-3 با منچسترسیتی تمرکز کرده است، اما از شکل بسیار مشابه 4-1-4-1 (در زیر) نیز استفاده کرده است. به خصوص در دوره ای که هیچ تهدیدی سنتی برای مهاجم مرکزی نداشت. وقتی فیل فودن، ایلکای گوندوگان، ریاض محرز، رحیم استرلینگ یا فران تورس به عنوان یک نه کاذب برای سیتی بازی کردند، هافبک های پهن در ابتدا کار را عمیق تر کردند. همراه با دو هافبک میانی، این امر به افزایش بار عددی در خط میانی کمک کرد. هنگامی که فوروارد کاملاً متصل شد، هافبکهای پهن و هافبکهای مرکزی، اغلب بهعنوان وینگرهای سنتی، با دویدنهای نافذ شماره هشت در داخل جای خود را تغییر دادند.
2. ژوزه مورینیو تاتنهام هاتسپر
ژوزه مورینیو اغلب از بلوک های میانی و پایین با تاتنهام استفاده می کرد، با بلوک 4-1-4-1 که ناشی از شکل تهاجمی 4-3-3 آنها بود (زیر). مورینیو اغلب از پیووت(های) خود می خواهد که در تماس نزدیک با مدافعان میانی خود باشند. به حدی که موقعیتهایی پیش میآمد که تیم اسپرز او در نهایت یک خط دفاعی پنج را تشکیل میداد – و گاهی اوقات حتی یک عقب ششگانه – بهطوریکه پیوت(ها) در نهایت بین اعضای چهار دفاع اولیه سقوط میکرد. سپس نزدیکترین هافبک میانی با ذهنیت بسیار سازمان یافته و دفاع اول، دسترسی به داخل را بررسی کرد.
3. لیورپول یورگن کلوپ
یورگن کلوپ در طول دوران حضورش در لیورپول 4-3-3 را ترجیح داد، همراه با پرسینگ بالا و ضدپرسینگ تهاجمی از خط میانی. با این حال، هیچ تیمی نمیتواند دائماً فشار بیاورد، بنابراین تیم لیورپول او اغلب از شکل 4-1-4-1 استفاده میکند تا دقیقاً در داخل نیمه حریف (پایین) دفاع کند، و به ندرت به طور کامل در یک بلوک پایین عقب مینشیند. هافبکهای پهن کلوپ همچنان تهاجمی برای پریدن به بیرون بودند، با هافبک بسیار پهن به طور قابل توجهی باریک میشد، اما همچنین بالاتر میرفت – پس از یک بازی مجدد، موقعیت بهتری برای ضدحمله داشت. این همچنین به زوج هافبک مرکزی اجازه داد تا زمین کمتری را بپوشانند و اتکای غربالگری را از تک محور بین خطوط حذف کند.
4. رئال مادرید کارلو آنچلوتی
کارلو آنچلوتی پس از بازگشتش به مادرید در سال 2021 از ترکیبها و استراتژیهای مختلفی استفاده کرده است. در رقابتهای اروپایی، بهویژه، مادریدیها غالباً بازیها را از طریق لحظات حمله بالینی، بر اساس ضد حملهها یا نمایشهای دفاعی طولانیمدت اما مستحکم در داخل تیم خود بردهاند. 4-3-3 آنچلوتی با استفاده از هافبک های همه فن حریف مانند لوکا مودریچ، تونی کروس، فدریکو والورده، کازمیرو، ادواردو کاماویگا، اورلین شوامنی و جود بلینگهام به 4-1-4-1 تبدیل شده است. وینیسیوس در سمت چپ – قبل از نقش مرکزی خود – مجوز ایستادن بالاتر از بلوک 4-1-4-1 را داشت و آماده مقابله بود و بقیه بخش هافبک بعد از آن در مقابل (پایین) تطبیق می یافتند.
مزایای بازی با 4-1-4-1 چیست؟
بدون توپ، شکل 4-1-4-1 فشردگی و حفاظت مرکزی زیادی را با اعداد، تعادل و پوشش فراهم می کند، که پیشرفت حریف را در وسط زمین بسیار دشوار می کند. بنابراین 4-1-4-1 پایه و اساس یک بلوک پایین یا میانی بسیار مؤثر را فراهم می کند. اما در صورت نیاز، تیمها میتوانند به سرعت و کارآمد به پرس بالاتر روی آورند.
محافظت تک محوری بین خطوط همچنین به پوشش فضای حمله قابل توجهی کمک می کند که تقریباً همه تیم ها سعی می کنند از آن استفاده کنند. و با توقف اضافه بارهای گسترده توسط هافبک پهن و جفت دفاع کناری، اعداد برای سانترها و کات بک های بعدی آماده می شوند.
هنگامی که با 4-1-4-1 شروع می شود، در یک حرکت یک تیم می تواند به شکل ها و ساختارهای مختلف تغییر مکان دهد و سیالیت و تطبیق پذیری بدهد. هافبک های پهن می توانند در نقش های وینگر پیشروی کنند تا 4-3-3 شوند. یکی از خط دفاعی می تواند به عنوان محور دوم – روند رایج لیگ برتر – برای ایجاد یک 3-2-4-1 پیش برود. هافبک های مرکزی نیز می توانند با 4-2-3-1 سازگار شوند.
معایب بازی با 4-1-4-1 چیست؟
از آنجایی که 4-1-4-1 یک ساختار دفاعی، یا پایگاهی برای تحریک ضدحملات است، به دلیل عمق بازیکنان، میتواند فشار را در زمانی که تیمها تلاش میکنند تا دوباره به دست بیاورند، تحت فشار قرار دهد. از آنجایی که این اتفاق میافتد، تیمها باید بتوانند پاس و دریافت کنند.
اگرچه نقطه قوت اصلی این شکل، قرار دادن هافبک دفاعی است، اما حضور در جای دیگر زمین را حذف می کند. کسانی که جلوتر هستند، مسئولیت دفاعی بیشتری برای محافظت از فضاها دارند، با یک بازیکن کمتر.
هافبک های پهن باید برای کمک به مدافع کناری خود کار کنند و در عمق دفاع کنند. به این ترتیب، خروجی ضد حمله خود را می توان به شدت کاهش داد.
مهاجم مرکزی می تواند ایزوله شود و هنگام شروع یک ضد حمله به راحتی بارگذاری شود. به خصوص پاس های مستقیم و رو به جلو. بنابراین، هم تیمی ها باید در مراحل اولیه پشتیبانی انجام دهند. هرچه هم تیمی های قبلی با دویدن های رو به جلو از آنها حمایت کنند، فشردگی دفاعی کمتری در مرحله قبل در دسترس خواهد بود.
برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تاکتیک های فوتبال و کسب بینش از مربیان در بالاترین سطح، سایت های فوراستادی 4STUDY.IR و وبلاگ باشگاه و مدرسه فوتبال درفک البرز را مطالعه کنید.
باشگاه و مدرسه فوتبال درفک البرز، به عنوان بهترین مدرسه فوتبال کرج تلاش دارد تا همگام با تمرینات بهترین آکادمی های فوتبال دنیا جلو رفته و استعدادهای بهتررا به فوتبال ملی و باشگاهی ایران معرفی کند. شما نیز می توانید عضو باشگاه درفک البرز شده و در مسیر حرفه ای شدن قدم بردارید.
پاسخ دهید
برای ارسال نظر باید وارد شوید.